Gonda Van der Vloet (1954) vertrekt in haar verhalen graag vanuit waargebeurde feiten, waarop ze haar fantasie loslaat. Bij haar eerste roman Het Hagelandse Huis is dat de geschiedenis van haar hoeve. Ze was getroffen door de rampen die met de opeenvolgende bewoners gebeurd waren. Via ontelbare gesprekken met oudere dorpsgenoten en gedegen archiefonderzoek reconstrueerde ze de geschiedenis van het huis en van het gehucht, van in de veertiende eeuw tot in de jaren dertig van de vorige eeuw. Ze kaderde deze historische vertelling in een hedendaags psychologisch verhaal over hoe de dreiging van die oude rampen het hoofpersonage langzamerhand de pedalen doet verliezen.

De kiem van haar tweede roman Koffie, Katten en Bach Cantates lag in het verhaal van een vrouw die haar kleuter achterliet in het weeshuis om haar nieuwe liefde te volgen. Rond dit waargebeurde feit bouwt de schrijfster het verhaal op van drie gekwetste vrouwen, waaronder de nu volwassen achtergelaten kleuter, die in hetzelfde appartementsgebouw terechtkomen en elkaar helpen hun trauma’s te overwinnen.

Momenteel werkt de schrijfster aan het verhaal van haar ouders in de jaren ’30 en ’40 van de vorige eeuw. Aanvankelijk schetst ze hun kindertijd in de arme, maar idyllische Kempen. Maar onder de oorlog ontsnappen beiden aan de dood, haar vader aan het bombardement van Duinkerken in 1940, haar moeder aan de ontploffing van de chemische fabriek van Tessenderlo in 1942. Bij de opruimingswerken van de fabriek, waar haar vader tewerkgesteld was, ontmoetten ze elkaar, en zo dankt de schrijfster haar leven aan de dood van een paar honderd mensen.