Mira Borghs (1978) zonderde zich als tiener af in haar kamer met de sombere gedichten van Jotie T’Hooft, de muzikale typografische poëzie van Pol van Ostaijen, de kosmisch gerichte gedichten van Hendrik Marsman, vertalingen van de poëzie van Baudelaire, Verlaine, Rimbaud, de bekendste gedichten van Hugo Claus, Karel van den Oever, Elly de Waard. Romantische schrijvers zoals Coleridge, Blake en Wordsworth raakten mij als jongvolwassene reeds in mijn ziel omwille van mijn voorliefde voor de natuur. De Lake poets projecteerden vaak eigen menselijke gevoelens in de landschappen in hun poems. Ook Amerikaanse dichters zoals Sylvia Plath en Beatnikschrijver Allan Ginsberg inspireerden mij met hun gedichten die de donkere zijden van de liefde en het leven en de emotionele tragiek van de mens weerspiegelen. Ook poëtische muziekteksten van zangers zijn een belangrijke inspiratiebron, en de ondergang van zangerpoëten zoals Kurt Cobain en Jim Morisson zetten me aan om te schrijven. In mijn gedichten bouw ik als empathische schrijver werelden van persoonlijke en wereldlijke tragedies over verslavingen, liefdesverdriet, verlies, somberheid en verlangen op. Maar het licht wisselt de donkerte af in mijn vlucht- en vrijheidsgedichten en kortverhalen. Het contrast tussen licht en donker speelt een belangrijke rol, zowel in mijn teksten als in mijn visuele werken.

Als auteur, performer, beeldend kunstenaar, videoartiest en fotograaf, experimenteer ik graag met woorden en beelden. Mijn teksten geven me soms inspiratie voor de creatie van beeldende werken en ik vervlecht mijn gedichten soms ook via opnames van mijn stemgeluid met eigen beelden tot videogedichten. Zowel in het gebruik van beeldende en tekstuele technieken als inhoudelijk spelen Woord en Beeld vaak een belangrijke rol in mijn creaties.