Voor Sim Meyers (1966) heeft het maatschappelijk en sociaal engagement van kindsbeen af getriggerd. Op 9-jarige leeftijd kreeg mijn zielsmissie al duidelijke contouren: ik wou later als verpleegkundige een voorname rol spelen in het leven van noodlijdenden.

Gedurende 30 jaar was ik werkzaam op een oncologische afdeling.
Naast de zorg ontwikkelde ik een diepe belangstelling voor het levensverhaal van mijn patiënten. Gaandeweg heb ik 5 onderwerpen kunnen destilleren die quasi elke dag werden weergegeven:

- onverwerkt verdriet
- boosheid en schuldgevoel ( is boosheid naar zichzelf)
- chronische stress
- zichzelf altijd maar wegcijferen en op de laatste plaats zetten
- opgekropte negatieve gevoelens onvoldoende ventileren

Rond deze 5 thema's ontstond mijn lezing: "De school van het leven"
Immers, op de school van het leven, komt het examen voor de les.
Vanuit de beproevingen des levens, gaat men vaak op zoek naar zingeving.

Het boek "Veiligheid van mijn kind" is ontstaan op herhaaldelijke vraag van het publiek. Men wou de tools en tips kunnen herlezen op die momenten dat men het spoor weer bijster was.

Opdat de levenswijsheid niet zou uitmonden in een theoretische bedoening, heb ik ze ingeplugd in een waargebeurd verhaal. Op die manier wordt ze tastbaarder en voelbaarder. Héél uitdagend om ze als lezer te traceren, te markeren en nadien toe te passen op zijn eigen persoonlijk leven.

De geboorte van een nieuwe missie.